Openingsceremonie

Vooraan een paar honderd witte stoelen, netjes voor een groot podium. Daarop een gammel orkest met de kenmerkende instrumenten voor die regio.

De bezoekers werden verwelkomd via een rode loper en een percussiegroep met vooral handtrommen. Wij dachten dat dit enkel voor genodigden was, maar uiteindelijk kon iedereen zomaar deelnemen. Enkel de eerste rijen waren voorbehouden voor de vertegenwoordigers van de 8 regio’s in de wereld. Daarbij uiteraard Europa, verder Japan, China, de rest van Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Oceanië. Voor Europa mocht Marc Noelanders op het podium, hij is voorzitter van de Europese federatie ‘EBA’.

Na lintjes knippen, veel toespraken en een leeuwendans, kon het feest beginnen. Ondertussen waren de ‘gewone’ bezoekers reeds begonnen met het bewonderen, bestuderen, becommentariëren, … van de ruim 300 opgestelde bonsai.

Tentoonstelling

Alleen maar prachtige bonsai, meer dan 300 zelfs. De meeste in de grote maten. Maar er waren ook kleintjes, één mame zelfs. Ale bonsai zijn perfect uitgewerkt, in uiteenlopende stijlen. De meeste vertrouwd bij ons, maar enkele ook heel ‘apart’. En toch onmiskenbaar bonsai. Het grootste verschil tegenover Europa, zijn de soorten. Bijna geen enkele soort wordt bij ons gebruikt. En de enkele zwarte den of Juniperus, je kan ze op één hand tellen, hebben niet de uitstraling van in een gematigd klimaat. De kruinen staan niet echt vol.

Voor de tropische soorten ligt dat anders. Indrukwekkend hoe meerdere soorten Ficus een prachtige kruin hebben. Dat de eigenaren echt wel fier zijn op hun werk mag blijken uit het feit dat heel wat bomen ontdaan zijn van hun bladeren. De fijne en perfect gevormde structuur is zo goed te zien. Herfst en winter bestaan niet in Maleisië, de meeste bomen hebben het jaar rond blad. Dus, ontbladeren maar. Ik heb me laten vertellen dat die bomen na 14 dagen weer volop in het groen staan.

En dan de tentoonstelling zelf. Niet de verfijning zoals bij de bomen, niet de afwerking die je in Europa ziet.

Om te beginnen, de zwarte transparante ruggen. Je kan er zo doorheen kijken, geen rustige achtergrond dus. Reden? De wind, zonder die zwarte net-achtige ruggen zouden die zo wegwaaien bij een fellere wind. Weinig aan te doen dus.

Maar dan, elke boom heeft een nummer, vaak ook het tafeltje eronder. Op de tafel zelf kleeft dat nummer nog eens. En niemand die de moeite gedaan heeft om die weg te halen. Een nachtmerrie voor de foto’s.

Potten zijn vaak nog even vuil als in de kwekerij en het bodemoppervlak vertoont nog de sporen van vorige verpottingen, … Enfin, een uitdagende oefening om enkel het mooie te zien, de boom zelf dus, enkel de boom, niet eens de pot. Al zitten er wel uitzonderingen bij.

VOOR SOORTEN EN DE KWEEK VAN DE TROPISCHE BONSAI, ZIE HET ARTIKEL ‘TROPISCHE BONSAI’ DAT EIND OKTOBER 2026 VERSCHIJNT

Suiseki en drijfhout

Over de tentoonstelling van suiseki kunnen we bijna hetzelfde zeggen als over de bonsai. Bijzonder mooi, maar de wijze van tentoonstellen verschilt wel heel erg tegenover Europa en Japan.

Men laat in de eerste plaats een heel decor zien waarin de steen een ereplaats krijgt. Vaak met veel kleuren en extra’s. Naar onze maatstaven een drukke bedoening. De opstelling hiernaast toont een hele huiskamer met in het midden een figuur, een menselijke figuur? Ook de felle kleuren, vooral rood en blauw in combinatie met goud domineren. En natuurlijk ook de prominent aanwezige klevertjes. Niet overal, maar toch, te veel om goed te zijn. En dat heeft niets te maken met een ander gevoel voor schoonheid.

Absoluut anders dan in Japan of Europa was de aanwezigheid van drijfhout. Stukken die zo uit de rivieren komen. Drogen, opkuisen met hoge druk en borstels en tenslotte inwrijven. Een trend die bij ons (nog) niet doorgedrongen is. En ook daar zien we, net als bij de suiseki, categorieën, menselijke figuren, diervormen, landschappen, puur abstract, …

Wie weet over een paar jaar ook in Europa?

De demo’s

De demo’s vonden plaats in de immense inkomhal van een shoppingcenter. Dat wil dus zeggen, inbegrepen heel veel niet geïnteresseerde shoppers en erg luide winkelmuziek. De commentaren bij de demo’s gingen er gewoon teniet. En dan de demonstratoren.

Het is gebruikelijk dat elke regio  van WBFO iemand stuurt. Daarnaast enkele toppers, vooral uit Japan en lokale meesters.

Dat levert demo’s op die erg uiteenlopen qua kwaliteit. Dingen die men in onze plaatselijke clubs ook regelmatig kan zien tot demo’s op niveau ‘Trophy’.

Die laatste uiteraard op bomen van zeer hoge kwaliteit.

Let ook even op de achtergrond. Ook hier dat drukke, de boom was soms nauwelijks te onderscheiden van de achtergrond Jammer. Voor Europa stond Mauro op het podium. Zijn werk mocht gezien worden.