Bonsai in Bali

Een coöperatieve kwekerij

We konden vooraf een afspraak regelen bij ‘Bonsai Indah’, een coöperatieve kwekerij. Een tiental kwekers uit de regio brengen daar bonsai samen die ze dan uiteraard te koop aanbieden. We mochten vrij rondlopen en foto’s nemen.

Eerste indruk, grote bomen!. En we herkenden nauwelijks de soorten. Bougainville, Ficus retusa en F. benjamina en Podocarpus. Verder niets.

De aanwezige ‘eigenaren’ vertellen over hun trots. In moeilijk Engels, maar we hebben een gids bij, dat lukt dus wel.

Ze brengen de betere bomen samen in deze vestiging, daar verzorgen ze uiteraard en verbeteren ze de bomen zo mogelijk.

Ons valt de de grootte van de bomen op. Van shohin geen sprake hier. Ze geven meteen een verklaring voor die grote maten. De bomen groeien hier gans het jaar door, ook in het droge seizoen. Constante temperaturen, 28 tot 32°C, veel water en een straffe meststof met een N-waarde, stikstof, van 23. Volgens Edi, hij neemt de leiding, doen zij op één seizoen waar wij 3 à 4 seizoenen voor nodig hebben. De bonsai lijken oud, maar dat is niet direct het geval, de dikke ficussen, zie foto hiernaast, zijn ongeveer 20 jaar oud.

Technieken

In grote lijnen zijn de technieken gelijklopend met de onze. Vooral snoei en bedraden dus. En dat laatste zien ze als een probleem. De takken verdikken zo snel dat ingegroeide draden bijna standaard zijn. Na verwijderen van de draad mildert de verdere diktegroei de ingroeiing. Lachend noemt een medewerkers dat ‘het eigen karakter’ van hun bonsai. Bedraden doen ze trouwens met aluminium, puur, met diktes tot 10mm!

Snoeien doet men vaak met de zaag. Men laat takken soms uitgroeien tot ze vier cm dik zijn. De zaagwonden helen bijzonder snel en vallen niet erg meer op.

Daarbij sluit het toepassen van offertakken aan. Zeer veel bomen hebben één of meerdere offertakken, sommige tot 3 m lang. Zelfs bij bomen die naar onze normen helemaal klaar zijn.

En dan is er de bijzondere techniek om een bredere nebari te kweken.

Meerdere soorten, met de Ficussen op kop, groeien zo snel dat de wortels over de potrand gaan en zelfs tot de grond komen. De bonsaika maken daar gebruik van. Als die wortels dik genoeg zijn knipt men die af om ze onderaan aan de stam te enten. De luchtvochtigheid is hoog genoeg om een slagingspercentage van nagenoeg 100% te bekomen.

Anders of juist niet?

In vele opzichten zijn de bonsai in deze kwekerij even ‘Bonsai’ als in Japan en bij ons. Andere soorten, dat wel, aangepaste technieken, dat wel. Maar de vormenrijkdom loopt gelijk. In hoofdzaak moyogi, maar verder alle mogelijk andere stijlen, inbegrepen een vlot en literati. Enkel de shohin ontbreken, in deze kwekerij dan toch.

Voor de technieken ligt het wat anders. Hier is er geen sprake van winter- en zomerbescherming. Maar, en dat valt wel erg op, bijna alle bomen hebben een plastiek rand in de pot zitten, een dam als het ware. Die dient om extra grond te kunnen aanbrengen, grond die niet mag wegspoelen bij hevige tropische regens.

Die grond is trouwens een beetje apart voor ons. Geen akadama of bims. Wel zwarte lava, redelijk hard, van een vulkaan op het eiland zelf. Geen mengsels, en de bomen doen het zeker goed.

De potten zijn van lokale pottenbakkers en beperkt ook uit China. De Japanse potten zijn te duur en ze hoeven trouwens niet tegen vorst te kunnen.

Werkplek

Bonsai Indah is een echte werkplek, geen showtuin. En dat zorgt voor een bijzondere en gemoedelijke sfeer. De foto’s vertellen het verhaal nog het beste.

Het atelier is trouwens half in open lucht, zoals trouwens zoveel zaken in Bali, incl. restaurants en zelfs de receptie van hotels. Met dat klimaat is een dak boven het hoofd meer dan voldoende.

In een apart artikel volgt meer info over tropische bonsai en een overzicht van de meest gebruikte soorten.

Onder: nog wat extra foto’s en de groep die de kwekerij in Denpasar bezocht.